خود را می بینیم،جدی گرفتن های بچگانمان را.
-با غفلت و انحراف آگاهی،به سمت درد و رنج حرکت می کنیم.
-وقتی که آب و میوه جات و مواد زنده را می خورم،احساس می کنم که به طبیعت نزدیک شده ام،احساس
می کنم که به ریشه و طبیعت خودم نزدیک شده ام.
چیست؟هر کسی تعبیری دارد و بر اساس عقل به نتیجه ای می رسد،عقل و معیاری که برای هر
کسی به صورتی خاص وجود دارد.
عزیزان ما در فضایی به اسم طبیعت زندگی می کنیم.یا به طور کلان در هستی،شامل همه چیز،
سیاره ها،ستاره ها و کهکشان ها و...در این منظومه خوبی و بدی وجود ندارد،همه چیز سیال و در
حرکت و جریان است،انرژی مثبت و سازنده و منفی یا تخریب گر هم وجود دارد.و همه چیز در حرکت و
تغییر و ساختن و تخریب است.
ولی در جامعه انسانی چیز جدیدی و قراردادی به اسم نیک و بد هست که در مورد آن اختلافاتی وجود
دارد.
یک معیار واضح نیکی و خوبی،صداقت است.خوبی واقعی مطمئنا با صداقت تمام و کمال همراه
است.چون نیروی خوب در حال ساختن و صلح و آرامش و شادی ست و به پنهان کاری نیازی ندارد ولی
نیروی بد در حال تخریب است و برای انجام کارش احتمالا به پنهان کاری نیاز خواهد داشت.
البته هستی برای انجام کارهایش و رشد،هم به خوبی و مثبت نیاز دارد و هم به بدی و منفی.همه ما
دارای نیروهای مثبت و منفی در وجودمان هستیم،ساختن و خراب کردن،محبت و خشونت.
انسانی که می خواهد به سمت ساختن،آرامش،نیکی و شادی پایدار حرکت کند،بدون شک و با تایید
تجربه،به صداقت کامل نیاز دارد تا بتواند کثافت های وجودش را پاک کند و به سمت روشنایی و ساختن
خویشتن و قوی زیستن حرکت کند.
اگر نیروی صداقت در ما وجود داشته باشد،نیروی نیکی هم وجود خواهد داشت و اگر به صداقت ما لطمه
ای وارد شود، به نیروهای بدی و منفی ما افزوده خواهد شد.