اخلاق پالاینده ی انسانی

وقتی که صحبت از اخلاق می شود،مردم به یاد فشار و اجبار و بی خردی می افتند.دیدگاه درستی

 در مورد اخلاق وجود ندارد.

اخلاق و اصول اخلاقی در وهله ی اول یار و یاور خود انسان است و به آرامش و تمرکز او کمک می

کند.اصول اخلاقی به انسان کمک می کند که بتواند به درستی از تجربه ها برای بهبود شناختی و

 روحی و فکری استفاده کند.

وقتی که دو یا چند انسان می خواهند با هم ارتباط برقرار کنند،به دلیل تفاوت ذهنی آنها،بدون شک

 باید رفتارهای شناخته شده ی مشترکی داشته باشند تا بتوانند به درستی و با آرامش با هم

 ارتباط برقرار کنند.به این رفتارهای شناخته شده،اخلاق می گوییم.

باید به این نکته توجه کرد که اخلاق و عادت اگر بد و بی پایه و اساس و منبع نا آرامی باشد،عامل

 شر و بدبختی است.ولی اگر اخلاق و عادت،نیک و پالاینده و مایه آرامش انسان و جامعه باشد،

ستودنی و قابل ستایش است.

بنابراین باید به دنبال روش ها و عادت های درست و پالاینده و آرام بخش بود،نه اینکه چشم خود را

 به روی واقعیت ها ببندیم و هر گردی را گردو ببینیم.

انسانی که اخلاقی و بر اساس نیکی و رشد و آرامش زندگی می کند،همیشه از اخلاقی زیستن و

 نیکی هایش لذت می برد و این اخلاقی زیستنش مایه ی آرامش و تمرکز و پالایش ذهنی او خواهد

 شد.

اخلاق می تواند تکیه گاهی معنوی برای انسان باشد.

زایش عمل اخلاقی به طور کلی می تواند دو نوع منبع داشته باشد:

1-درونی
2-بیرونی

زمانی ممکن است اساس شکل گیری اصل و قاعده ای، درون انسان باشد،این اصل ممکن است

 برای شما خوب و ایده آل و کافی باشد،ولی لزوما برای دیگران و دنیای بیرون ایده آل و زیبا نیست.

همینطور ممکن است اخلاق دنیای بیرون از نظر شما جذاب نباشد،ولی باید به واقعیت های بیرونی

 هم احترام بگذارید و آنرا صرفا با درون خودتان مقایسه نکنید.

تب ِ شهوت رانی

بدون توجه به نیکی یا بدی ِ شهوت رانی و لذت جویی،می خواهم در مورد فشاری که میل به شهوت،

در انسان ایجاد می کند،صحبت کنم.

شاید یکی از دلایل گرایش به شهوت رانی و لذت جویی،تسکین درد ها و  غم ها و رسیدن به آرامش

باشد.ولی نکته ای که در مورد شهوت رانی و لذت جویی،بسیار مهم است،این است که بیشتر

 انسان هایی که با مسئله شهوت رانی و اجبارگونه بودن آن برای خود،دست و پنجه نرم می کنند،در

ذهنشان افکاری را پرورانده اند که آن افکار باعث می شوند که رفتارشان اجبارگونه باشد.

مثلا کام جویی در ذهن فرد به عنوان معیاری برای برتری و قدرت تلقی می شود و در نتیجه نمی تواند

حقارت ناشی از لذت جویی های دیگران را تحمل کند و میل به شهوت و لذت جویی،به یک فشار و

 اجبار ِ رنج آوری تبدیل می شود.و احتمالا بیشتر افراد نسبت به این افکار و پدیده ها آگاه نیستند و

در نتیجه میل و تشنگی و وابستگی به شهوت و لذت را جزئی طبیعی از زندگی می پندارند.

قدرت ِ بی نیازی

* قدرت بی شهوتی و بی نیازی،با تمرین و مراقبه و آگاهی حاصل می شود.و این بهترین

سرمایه گذاری ست.سرمایه گذاری مطمئن برای شادی و آرامش.آرامشی که مسیر پشیرفت

فکری شما را هموار می کند.

 

* اتفاقات بد،برای انسان های معمولی،رنج آفرین است ولی برای انسان های آگاه،فرصتی ست

بسیار مناسب برای آموختن،بهبود و خودسازی و شناخت.

بهشت ِ سکوت و آرامش ِ ذهنی

وقتی که از منیت ها و نادانی ها و توهمات انسان کاسته شود،

دیگر آنقدرها نگران جایگاه خود در جامعه و هستی نخواهد بود،چون بیشتر به سمت پذیرش واقعیت ها

 و دیدن و درک حقیقت حرکت می کند.

حریصانه زیستن و بی قراری و سخت گرفتن زندگی ناشی از برداشت غلط از نظام هستی است.

وقتی انسان به سمت دنیای آرامش ذهنی حرکت کند،دیگر هیچ چیز را با این سکوت و آرامش عوض

نخواهد کرد.

باشد که همگان در راه آرامش،مهر و خرد حرکت کنند.