| تبليغات | X |
|
و کم اهمیت بودنش به خاطر حقارت و کوچکی اش؟
تا کنون به عظمت کائنات اندیشیده اید؟
آیا می دانید کره زمین در برابر کائنات ذره ای بیش نیست؟و مسلما به خاطر کوچکی و حقارتش اهمیت
چندانی ندارد!
ای بس که نباشیم و جهان خواهد بود
نی نام ز ما و نه نشان خواهد بود زین پیش نبودیم و نبود هیچ خلل
زین پس چو نباشیم همان خواهد بود
(خیام)
هدف تمام تلاش ها و جان کندن ها و نادانی هایمان خوشی و شادی و لذت است و عاقبت آن مرگ
است ،پس چرا زندگی را سخت می گیریم؟ براستی علت رنج ها و خشم و نفرت بیهوده ی ما چیست؟
برای رنج کشیدن زنده ایم یا برای خوشی و لذت؟رنج و محنت می خواهیم یا شادی و سلامت؟
چه شده است که وجود و زندگی مان از خشم و نفرت لبریز شده و بسیار ساده لوحانه به جان هم
افتاده ایم.
ای دوست بیا تا غم فردا نخوریم
وین یک دم عمر را غنیمت شمریم
فردا که از این دیر فنا در گذریم
با هفت هزار سالگان سر به سریم
آن قصر که جمشید در او جام گرفت
آهو بچه کرد و رو به آرام گرفت
بهرام که گور می گرفتی همه عمر
دیدی که چگونه گور بهرام گرفت
(خیام)
جامعه تلاش می کند از راه های مختلف ما را در قید و بند خود نگه دارد و به هر وسیله ای شادی را از
ما بگیرد.به هر وسیله ای رنج و عذاب ما را بیشتر و بیشتر کند تا در اسارت بمانیم.انسانی که هیچ
تعلق و وابستگی ندارد نمی تواند برده باشد.چرا خوش نباشیم و آزاد و رها زندگی نکنیم؟
حال که روزی از این جهان رخت بر خواهیم بست ،چرا در قید و بند و اسیر باشیم؟چرا شاد و رها
نباشیم؟
چون عمر به سر رسد چه شیرین و چه تلخ
پیمانه چو پر شود چه بغداد و چه بلخ
می نوش که بعد از من و تو ماه بسی
از سلخ به غرّه آید از غرّه به سلخ
این قافله عمر عجب می گذرد
دریاب دمی که با طرب می گذرد
ساقی غم فردای حریفان چه خوری
پیش آر پیاله را که شب می گذرد
خیام اگر ز باده مستی خوش باش
با ماهرخی اگر نشستی خوش باش
چون عاقبت کار جهان نیستی است
انگار که نیستی چو هستی خوش باش
(خیام)
علت اصلیِ ِ سخت گرفتن زندگی و مسائل آن ،نادانی ست.و دلیل همه ی این نادانی ها این است که
انسان هنوز دربند دیگران و اندیشه هایشان است.
خشم و نفرت حکومت می کند و همین خشم و نفرت ِ حاکم بر اجتماع ، زندگی را سخت تر و سخت تر
کرده است.و چه زیباست اگر با دلی لبریز از عشق و محبت و گذشت با انسان ها و زندگی برخورد
کنیم و زندگی را به کام خود و دیگران تلخ نکنیم.
دوران جهان بی می و ساقی هیچ است
بی زمزمه ی ساز عراقی هیچ است
هر چند در احوال جهان می نگرم
حاصل همه عشرت است و باقی هیچ است
(خیام)
حرص و آز و آرزوها و نادانی ها ،چون افیون به جان انسان افتاده و او را در قید و بند و اسیر نگه داشته
است.به دنبال آرزوهایتان جان می کنید بعد که به آنها می رسید ،چند روزی شادید و دوباره روز از نو
روزی از نو.و به همین ترتیب زندگی به پایان می رسد و فقط به هنگام مرگ چند لحظه ای بیداری را
تجربه می کنید.
تا کی غم این خورم که دارم یا نه
وین عمر به خوش دلی گذارم یا نه پر کن قدح باده که معلومم نیست
کین دم که فرو برم برآرم یا نه
بنگر ز جهان چه طرح بربستم ،هیچ
وز حاصل عمر چیست در دستم ،هیچ
شمع طربم ولی چو بنشستم ،هیچ
من جام جمم ولی چو بشکستم ،هیچ
(خیام)
البته افکار و عقاید کهنه و سنت ها در دوری ما انسان ها از هم و حکومت خشم و نفرت بر ما و در
نتیجه به اسارت کشیدنمان ،نقش مهمی ایفا می کنند.ولی باید سنت ها و هر اندیشه و اعتقادی را
رها کرد و آگاه بود ،آگاه و عاشق و رها ، و دانست که پایبندی و اعتقاد به هر چیز ثابتی ،نوعی نادانی
و بردگی ست.
گویند مرا که دوزخی باشد مست
قولیست خلاف دل در آن نتوان بست
گر عاشق و میخواره به دوزخ باشند
فردا بینی بهشت همچون کف دست
گویند بهشت و حور عین خواهد بود
و آنجا می و شیر و انگبین خواهد بود
گر ما می و معشوق گزیدیم چه باک
چون عاقبت کار چنین خواهد بود
(خیام)
مطالب مرتبط:
