قصه ی زندگی:

اولش،نیستی

آخرش،نیستی

بین اش  چه فرقی می کند؟

اولش،رنج

آخرش،رنج

بین اش چه فرقی می کند؟

چه بخواهیم و چه نخواهیم ، همه ی مسائل و مشکلات و شادی ها و امیدها و غم های ما خواهند

گذشت.

به راحتی.با سرعت برق  و باد.

جای نگرانی نیست.همه ی مسائل و مشکلات زودگذرند.پس غم خوردن بی فایده است.

همه ی مسائل در یک چشم به هم زدن می گذرد و ما به زودی با واقعیتی به نام مرگ روبرو خواهیم

شد.بهزودی در بستر مرگ رنج خواهیم کشید.به زودی با مرگ مواجهه خواهیم شد.چونان کسی که

 پس از یک روز سخت و پر مشغله و خسته کننده به خواب می رود.

مرگ با تو صحبت می کند:

همه ی مسائل گذرا هستند.بیهوده غم نخور.همه چیز و همه کس موقتی هستند.پس نگران چیزی

نباش.

مرگ در مقابل زندگی قرار می گیرد.مرگ به زندگی نه می گوید.مرگ به واقعیت ها نه می گوید.مرگ

 گذرا بودن زندگی و واقعیت های موجود را گوشزد می کند.مرگ نادانی های ما را گوشزد می کند.

تفاوتی نمی کند که چگونه انسانی هستید:

موقع مرگ خواهید دید که تمام زندگی با تمام جزئیات مسخره اش،خواب و خیالی بیش نبوده است.

ولی آن روز برای پشیمانی و بیداری بسیار دیر است.

مرگ همه ی ما را در آغوش می گیرد.حقیقت همه ی ما را در آغوش می گیرد.مرگ چونان پتکی ست

 بر سر تو که بیدارت کند.که بگوید مغرور نباش.تو از هیچ هم ناچیزتری.

آیا اکنون می توانیم اگاه شویم و از کابوس و رویایی که دیگران در شکل گیری آن نقش داشته اند،

بیدار شویم؟

آیا می توانیم حماقت اکنون و گذشته ی خود را به صورت روشن و بدون تعصب ببینیم؟

آیا می توانیم به نقص خود واقف شویم تا بتوانیم به سمت کمال حرکت کنیم؟

وقتی  که عاقبت امور و به خصوص مرگ مورد بررسی و موشکافی قرار گیرد،از اهمیت واقعیت ها و

مسائل زندگی کاسته می شود و همین فرصتی می شود برای تحول و حرکت به سوی خودشناسی

 و خودسازی و نیل به معرفت.