برای آرمانم،

محرومیت ها را به جان می خرم.

از رنج ها استقبال می کنم

و دلیرانه می تازم.

هر روز رها تر از دیروز،

می گسلم بندها را.

از خود می گذرم

از این خود ِ دروغین،

  تا به بزرگی  برسم.

بسیاری از گرایش ها و بیزاری های ما،نشانه های تعصب و توهم و مشکلات ذهنی هستند.

گرایشات و بیزاری ها، نشانه ی نادانی های ما هستند.ولی درک و قبول این موضوع برای ما آسان

نیست.زیرا منیت در وجود ما بسیار قوی می باشد و ذهن سنتی  و تربیت نشده ی ما،افسار وجود

 ما را در دست گرفته است.ذهنی که نمی خواهد تغییر کند و در همین گرداب خودپرستی راحت

است!

ذهن آشفته و تربیت نشده ی ما به تمرکز نیاز دارد.

در این دنیای شلوغ و پر سر و صدا و پر ماجرا،مهار و تربیت ذهن بسیار سخت تر و البته مهم تر است.

 اگر آگاهانه و با دقت زندگی نکنیم،رویدادها و حوادث و چیزهای اطراف ما درطول روز تاثیر زیادی بر روی

ذهن ما می گذارند و در این شرایط ،دوگانگی و در نتیجه ی آن درد و رنج به راحتی به وجود می آید.

برای تحول کامل ذهن و در نتیجه زندگی،به یک تغییر مسیر نیاز داریم.تا زمانی که نگرش و باور و

وابستگی خاصی در زندگی داریم،این نگرش و وابستگی ما را در محدوده ی خود نگه می دارد و

چشمانمان را کور می کند.

تک تک ِ وابستگی ها و مشغولیت های زندگی ما را از خودمان غافل می کند و تعادلمان را بر هم

 می زنند.

تک تک ِ شیرینی های زندگی ،ما را به خود وابسته و مشغول می کنند و فرآیند ِحقیقی و پتانسیل

 درک و شناخت را در ما کور خواهند کرد.