برای لحظه هایی از نادانی ها و افکار پلید دور می شویم،ولی خیلی زود ذهنمان پر می شود از افکار

گوناگون و رویاها ما را به این طرف و آن طرف می برند،ما را به خود مشغول می کنند.

برای لحظه هایی از خشم و نفرت و نادان دور می شویم و به عشق و محبت نزدیک می شویم،ولی

خیلی زود افکار و عادت ها و رویاها به سراغمان می آیند و ما را به این سو و آن سو می برند.

برای نیل به هر وضعیت و هر هدفی باید شرایط خاصی را مهیا کنید.

به طور حتم به تمرین نیاز داریم تا از عادت ها دور شویم و به سمت شناخت و بازسازی ذهن حرکت

کنیم.باید ریشه های غفلت و نادانی و رویا و توهم را بخشکانیم.هر وضعیتی را هم به اسم آگاهی

نشناسید،کمی بر خودتان سخت بگیرید و خودتان را گول نزنید،سعی کنید در زندگی کور نمانید!

البته بیشتر افراد خود را آگاه و به اصطلاح عاقل می دانند،این اهمیتی ندارد،بگذارید به خیال خامشان

خوش باشند،شما به دنبال رشد و  پیشرفت و آگاهی ِ ناب باشید.

وقتی که ذهنتان پر است از افکار مختلف و این افکار از مغز شما عبور و شما را کنترل می کنند،نمی

توانید اسم وضعیت  را آگاهی بنامید.

چون فکر از گذشته است و شما برای بازسازی ذهن خود به گذشته نیازی ندارید،برای بازسازی خودتان

به چیزی نیاز ندارید.

فقط عزم و اراده ای  بزرگ لازم است،با دستان خالی و بدون هیچ اندیشه و قالبی.

مختلف پاک می کند و در نتیجه از رنج های مختلف می کاهد.نیکی کردن به دیگران کمک می کند که

بتوانند راحت تر به ما نیکی کنند.محبت بی چشم داشت و فراوان و در عین حال آگاهانه،به انسان

 کمک می کند که از افکار منفی و زندگی با گذشته دور شود و بتواند از زندگی اش لذت ببرد.لذت پاک

 و بی آلایشی که نتیجه ی عدم وجود افکار رنج آفرین است.

مشکل اصلی این است که چگونه با کسانی که ذهنشان پر از افکار و قالب ها و بایدها و نبایدها

است،عاشقانه و با اندیشه های نیک روبرو شویم؟

پاسخ این است که نیکی و محبت افکار دیگران را هم خاموش می کند.یا اینکه به افکار دیگران جهت

خاصی می کند.به هر حال اگر بخواهیم بین نیکی و بدی یکی را انتخاب کنیم،بدون شک نیکی را

 انتخاب می کنیم.

برای راحت بودن،برای آرامش و شادی.

البته از این نکته هم نباید غافل شویم که در روابط انسانی، تلاش ما برای تغییر دیگران،ممکن است

نشانه ای باشد بر این حقیقت که نمی خواهیم خودمان را تغییر و پرورش دهیم و درگیر و وابسته ی

 افکار و رویاهای خود و نادانی های دیگرانیم.نشانه ای بر این حقیقت که نیاز به ارتباط با دیگران،

بر نیاز ما به ارتباط با درونمان،تقدم یافته است.

بدی، وابستگی و رنج و آلودگی می آورد.نیکی یعنی رها کردن،آزاد بودن ،اهمیت ندادن و آزادی ِ ذهن

 در   ارتباط انسانی.

ما به این خاطر نباید بدی کنیم که برای نابسامانی ها اصالتی قائل نیستیم.وقتی که اندیشه های

روشن و نیک و مثبت،مبنای عملمان باشد،این انرژی مثبت به طرف مقابل منتقل خواهد شد و در

 نتیجه خودمان هم نتیجه ی نیکی را خواهیم دید.

و زوال همه چیز را،

آنگاه از حرص بکاه.

چو دیدی عاقبت امر را،

چو دیدی مرگ را،

آنگاه  دست نگه دار و چاره ای بیندیش.

چو دیدی رنج هایت را،

و رنج های دیگران را،

نادانی هایت را فراموش کن

کاستی هایت را فراموش کن

حقارت را مشاهده کن،

دنبال معرفت باش.

  هیچ فشار و اجباری در زندگی وجود ندارد.

فشارها و اجبارها و رنج ها را ذهن ِ تو ساخته است.

کافی ست به ذهن خود نگاه کنی،

که چگونه خیال پردازی می کند

که چگونه تو را کور می کند.

هیچ رنجی وجود ندارد،

رنج ها را خودت ساخته ای...

به دنبال افکار مختلف زندگی می کنید یا می خواهید بفهمید که اندیشه ی والا و برتر چگونه

 اندیشه ای است؟

برای ساختن و تغییر دنیای اطرافتان تلاش می کنید یا می خواهید خوتان را تغییر بدهید و بسازید؟

به دنبال پذیرش حقایق دیگران هستید یا می خواهید حقیقت را خودتان کشف یا خلق کنید؟

وجودتان پر از نفرت است یا می توانید به روی همه لبخند بزنید و همه را دوست داشته باشید؟

در راه خودسازی و آفرینش دوباره ی خویشتن جدی هستید یا منتظرید تقدیر و سرنوشت شما را به

جایی که می خواهد ببرد؟!

برای پالایش درونی آماده هستید؟

تا ببینی که خودت علت و مسئول رنج های خودت هستی

که خودت با افکار و رفتارهای خودت،مایع رنج  ِ خود شده ای.

چه خوب بود اگر برای زندگی فلسفه بافی نمی کردیم،

زندگی و کارهای خود را توجیه نمی کردیم.

بلکه به دنبال فلسفه زندگی می بودیم،

و برای کارها توجیهی پیدا می کردیم!

گذشته ات اصلا مهم نیست،

اگر اکنون بخواهی و اراده کنی؛

می توانی پالایش درونی را آغاز کنی

می توانی هر روز پاک تر و قوی تر شوی.

می توانی قدم در راه راستی بگذاری.

راحت نیست.یک راه این است که با اعمال و رفتارها و تمرین های مناسبی که بر روی ذهن تاثیر مثبتی

می گذارند،جریان افکار خود را کنترل و بازآفرینی کنید.البته این حرف ها بسیار انتزاعی به نظر می

رسد.ولی اگر به خوبی در زندگی خود کند و کاو کنید،می بینید که اعمال ما از اندیشه های قبلی،و خود

اندیشه ها هم از اعمال و حوادث قبلی،سرچشمه می گیرند.در حقیقت ما در جریان مداومی از علت ها

و معلول ها زندگی می کند.پس باید کنترلی بر این اوضاع داشته باشیم،نه اینکه با هرزگی و ولنگاری و

بی تفاوتی گذران عمر کنیم.نگرش منتقدانه نسبت به خود،توجه و مشاهده ی مسائل زندگی و حرکت

های فکری،می تواند تاثیر زیادی روی جریان زندگی داشته باشد.

نیست که شما طرفدار کدام مرام و مسلکی هستید.مهم نیست که شما مذهبی هستید یا نه.مهم

نیست که سنتی هستید یا مدرن.ارزش های ناب و خالصی وجود دارند که  با آنها می توانید شادی

 و خوشبختی ِ بزرگ خود را تضمین کنید.

لازم نیست کسی این ارزش ها را به شما بدهد یا آن را از جایی بگیرید.اینها را می توانید خودتان

 خلق کنید.البته ابتدا باید مقدمات خردورزی را آماده کنید.یعنی باید ذهن آشفته و تربیت نشده ی خود

 را بازآفرینی کنید.

این بدین معنی ست که باید از نادانی ها و خواسته های خود بگذرید.چون حرکت در راستای اراده و

خواسته ها نمی تواند دوای دردهای شما باشد.حرکت در راستای "من" و عادت ها و خواسته ها و

گرایش ها و علاقه مندی ها به این معنی هست که شما به ذهن خود اعتماد می کنید و کنترل خود را

 به دست ذهن خود می دهید.در این صورت محال است که بتوانید ذهن خود را متحول و بازآفرینی کنید.

یکی از ارزش هایی که در تمام دنیا شناخته شده و منشا خوشبختی حقیقی ست،راستی و صداقت

است.این راستی و صداقت می تواند به طور کامل و آگاهانه در تمام زندگی شما بروز کند.صداقت

 مکانیزم بسیار خوبی برای از دست دادن تعلقات و وابستگی هاست.با صداقت و یکرنگی بسیاری از

اضطراب های زندگی کمرنگ و محو می شوند.با صداقت زندگی بسیار راحت تر می شود.دیگر لازم

نیست برای کسی نقش بازی کنید یا اینکه کسی زحمتی به شما بدهد.لازم نیست افکار و

 نگرانی های بیشتری برای خودتان ایجاد کند.چون شما طبق شرایط خودتان زندگی می کنید و بر اثر

گفتن کلمات غیر واقعی و دروغ یا رفتارهای دروغین،برای خودتان زندگی و دردسرهای اضافی و مجازی

خلق نمی کنید.

یکی از مسائلی که به دروغ و دورویی دامن می زند،مسئله ی ارزش است.اگر شما درگیر ارزش ها

 و ضد ارزش های موجود در اطرافتان باشید،بدون شک راستی برای شما سخت خواهد بود.چون

 خودتان را از پشت  پرده ی آن ارزشها و ضد ارزش ها می بینید.

صداقت و راستی به معنی پیروی از کسی یا چیزی نیست،بلکه به این معنی ست که شما آزاد

زندگی می کنید.به این معنی ست که شما با واقعیت ها زندگی می کنید،نه توهمات و نادانی ها.به

 این معنی ست که شما به ارزش از پیش ساخته شده ای اهمیت نمی دهید.

بلکه خودتان ارزش های راه ِ بزرگ ِ خود را خلق می کنید.

مثلا جوانی در خانواده تحت فشار پدر و مادر خود قرار دارد.زندگی بیرون از زندگی او با زندگی داخل

خانواده اش متفاوت است.او می خواهد زندگی متفاوتی داشته باشد.ولی ارزش های خانواده اش

متفاوت است.آیا صداقت برای او مفید خواهد بود؟

بدون توجه به محتوای ارزش های داخل و خارج از خانواده ی او،صداقت به او کمک می کند که از

وابستگی های زندگی رهایی  یابد و به سوی یکپارچکی و شادی حقیقی حرکت کند.چون ارزش

 های زندگی خصوصی اش با ارزش های خانواده متفاوت است،مجبور است بسیاری از مسائل را

 مخفی کند،از محبت خانواده محروم می شود.از کمک و آموزش محروم می شود.از مشورت محروم

می شود.

از خانواده اش دور می شود.ولی اگر صادقانه زندگی می کرد،با این همه تضاد و فشار و مشکل مواجهه

نمی شد.در آن صورت زندگی برایش بسیار راحت تر می شد.در آنصورت می توانست اعتماد و حمایت

خانواده را حفظ کند و شانس اش را برای حفظ تعادل زندگی ، از دست ندهد.

البته مسلما این فکر به ذهن همه خطور می کنید که این روزها صداقت و راستی مشکل است،

یا اینکه صداقت و راستی چیز مسخره و غیر عملی است.بله اگر مبنای زندگی شما بی صداقتی

 باشد،یا درگیر اعمال و افکار دروغین باشید،صداقت دردسر ساز خواهد بود.ولی اگر بخواهید بسیار

 جدی به تحول و خودسازی و خودشناسی فکر کنید،و با قدرت و آزادانه زندگی کنید،هیچ چیز سد راه

شما نخواهد بود.چون در این صورت شما فقط برای هدفی بزرگ و بدون وابستگی خاصی زندگی می

کنید.

یک دلیل دیگر که صداقت مود تمسخر و سوال واقع می شود این است که اگر انسان صادقانه زندگی

کند،منیت و شخصیتش زیر سوال می رود و این برای بسیاری از افراد غیر قابل قبول و رنج آور است.

ولی کسی که به خودسازی و تحول می اندیشد، از همه مسائل استقبال می کند،با هر مسئله و

مشکلی می جنگد.هر مشکلی درسی تازه است.هر مسئله ای امتحانی تازه است.

صداقت و راستی آثار مثبت بسیاری برای فرد و جامعه دارد.صداقت کمک می کند که بتوانیم با واقعیت

های موجود زندگی کنیم و ذهن خود را با افکار مختلف آلوده نکنیم و بتوانیم سبک بال و ساده فکر

 کنیم و زندگی کنیم.صداقت کمک می کند که دنباله روی افکار آلوده نباشیم.صداقت فقط یکی از ارزش

های خردورزانه  و رهایی بخش بود.اگر ارزش های خردورزانه و رهایی بخش در فرد و جامعه حضور و

 نفوذ داشته باشند،هر فرد و سیستمی می تواند خودش خود را پالایش و بازسازی کند و بسیاری از

کاستی ها و نابسامانی ها و رنج ها محو می شوند.

قصه ی زندگی:

اولش،نیستی

آخرش،نیستی

بین اش  چه فرقی می کند؟

اولش،رنج

آخرش،رنج

بین اش چه فرقی می کند؟

چه بخواهیم و چه نخواهیم ، همه ی مسائل و مشکلات و شادی ها و امیدها و غم های ما خواهند

گذشت.

به راحتی.با سرعت برق  و باد.

جای نگرانی نیست.همه ی مسائل و مشکلات زودگذرند.پس غم خوردن بی فایده است.

همه ی مسائل در یک چشم به هم زدن می گذرد و ما به زودی با واقعیتی به نام مرگ روبرو خواهیم

شد.بهزودی در بستر مرگ رنج خواهیم کشید.به زودی با مرگ مواجهه خواهیم شد.چونان کسی که

 پس از یک روز سخت و پر مشغله و خسته کننده به خواب می رود.

مرگ با تو صحبت می کند:

همه ی مسائل گذرا هستند.بیهوده غم نخور.همه چیز و همه کس موقتی هستند.پس نگران چیزی

نباش.

مرگ در مقابل زندگی قرار می گیرد.مرگ به زندگی نه می گوید.مرگ به واقعیت ها نه می گوید.مرگ

 گذرا بودن زندگی و واقعیت های موجود را گوشزد می کند.مرگ نادانی های ما را گوشزد می کند.

تفاوتی نمی کند که چگونه انسانی هستید:

موقع مرگ خواهید دید که تمام زندگی با تمام جزئیات مسخره اش،خواب و خیالی بیش نبوده است.

ولی آن روز برای پشیمانی و بیداری بسیار دیر است.

مرگ همه ی ما را در آغوش می گیرد.حقیقت همه ی ما را در آغوش می گیرد.مرگ چونان پتکی ست

 بر سر تو که بیدارت کند.که بگوید مغرور نباش.تو از هیچ هم ناچیزتری.

آیا اکنون می توانیم اگاه شویم و از کابوس و رویایی که دیگران در شکل گیری آن نقش داشته اند،

بیدار شویم؟

آیا می توانیم حماقت اکنون و گذشته ی خود را به صورت روشن و بدون تعصب ببینیم؟

آیا می توانیم به نقص خود واقف شویم تا بتوانیم به سمت کمال حرکت کنیم؟

وقتی  که عاقبت امور و به خصوص مرگ مورد بررسی و موشکافی قرار گیرد،از اهمیت واقعیت ها و

مسائل زندگی کاسته می شود و همین فرصتی می شود برای تحول و حرکت به سوی خودشناسی

 و خودسازی و نیل به معرفت.