امام کاظم می گوید:

کسی که دو روزش با هم برابر باشد ، زیان کار است.

چند سال پیش که این سخن را شنیدم چندان برایم جالب نبود. چون خودم در حال رشد نبودم. شاید هر روز اطلاعات مذهبی ام را بیشتر می کردم و در پی شناخت اصل دین بودم و اعمال مذهبی ام را اصلاح می کردم. ذکر می گفتم و مناجات می کردم و ... اما این جمله برای نامفهوم بود. دلیلش هم این بود که نه خود به فکر رشد بودم و نه دیگران را در حال رشد می دیدم! این جمله را غیر منطقی می دانستم. اینک جمله امام کاظم را اینگونه تفسیر می کنم: " کسی که به فکر رشد خود نباشد مسلمان نیست."

و خود اینگونه می اندیشم: " مادامی که کسی به فکر رشد خود نباشد مرتبه اش از انسان پائین تر است "

هان ای انسان! چرا فقط به اجبار مذهب به سوی رشد حرکت کنیم؟ چرا به فکر خود نباشیم؟ فکر پرواز به سوی خوبی ها...

چرا فقط به ثواب و گناه و توبه و  بهشت و جهنم فکر کنیم؟ چرا در جامعه تغییر و تحول و تاثیرپذیری و رشد و ... ارزش چندانی ندارد؟

چشم ها را باید شست/جور دیگر باید دید.

چیزی مهم تر از وجودمان وجود ندارد! پس :

پرواز را بخاطر بسپار/ پرنده مردنیست.

هر چه با تو گویم, نادانی

در پس  آن پشیمانی ...

درک تو عین نادانی

فکر به تو بن بست و پشیمانی

چه کنم با این همه نادانی

چرا تصمیم مان را برای بهتر شدن,برای انسان تر شدن به فردا موکول می کنیم؟

بدان برای بهتر شدن بن بستی وجود ندارد. فقط کافی ست به سنت ها,تعصبات , افکار و عقاید کهنه نه بگوییم, یک نه ی بزرگ.و به انسانیت آری گوییم و تولدی دیگر ...

در راه رشد بن بستی نیست.تا بی نهایت می توان پرواز کرد.پرواز تا خدا ... آخر نیکی ها ...